Του Θεόφιλου Κυριακίδη
Όταν κανείς ακούει «Θεαγένειο» ο νους του πάει αμέσως σε ασθενείς που είναι ένα σκαλοπάτι πριν από τον Θάνατο. Και όμως, κάνουμε μεγάλο λάθος, διότι ακούμε μόνον για αυτούς που δεν κατάφεραν να θεραπευτούν για διάφορους λόγους, που εγώ δεν μπορώ να τους αναφέρω μια και δεν είμαι γιατρός. Κανείς όμως δεν μας μιλάει για τους πάρα πολλούς που αποθεραπεύτηκαν και ζούνε ανάμεσά μας.
Δεν είναι μόνον αυτό. Πολλοί έχουν συνδέσει το Θεαγένειο Αντικαρκινικό σαν ένα Νοσοκομείο-Θεραπευτήριο όπου η προσέλευση των ασθενών και των συνοδών είναι τόσο μεγάλη που γίνεται κυριολεκτικά το «έλα να δεις». Πράγματι μπροστά στα ασανσέρ περιμένει πάρα πολύς κόσμος. Στην αναμονή, στους διαδρόμους, και ειδικά στο ισόγειο δεν μπορείς να προσπεράσεις. Σκέφτεσαι, που πάω εγώ μέσα σε αυτό το κομφούζιο; Που πάει όλος αυτός ο κόσμος; Ποιος να προλάβει να τους δει μόνον κατ’ όψη;
Και όμως, η κακή πρώτη εντύπωση αλλάζει μόλις κανείς επισκεφτεί τον 3ο όροφο και συγκεκριμένα την πτέρυγα της θωρακοχειρουργικής.
Έχω επισκεφτεί πολλά νοσοκομεία και πολλές ιδιωτικές κλινικές, είτε ως ασθενής είτε ως επισκέπτης. Δεν θα το πιστέψετε, μα όσα σας γράφω τα γράφω μετά από την έξοδο από το νοσοκομείο της συζύγου μου.
Μπαίνεις μέσα στην Κλινική και σε αντιμετωπίζουν με ευγένεια, με χαμόγελο σαν να σε ήξεραν κι από χθες. Δεν θα ξεχάσω εκείνη την στρουμπουλή κυρία πάντα με το χαμόγελο στα χείλη. Δεν θα ξεχάσω την Προϊσταμένη, λυπάμαι που δεν θυμάμαι τα ονόματά τους, δεν θα ξεχάσω τις νοσοκόμες μα ακόμη και αυτές τις τραπεζοκόμες και τις καθαρίστριες!
Μα σκέφτηκα, που βρίσκομαι; Ούτε σε ιδιωτική κλινική δεν σε αντιμετωπίζουν έτσι. Όλες αυτές τις διαλέξανε και τις φέρανε σε αυτήν την Κλινική; Σκέφτηκα πως πρέπει να κάνω μία έρευνα και σε άλλα δωμάτια νοσηλευομένων για να δω τι γίνεται. Μα όποιον και αν ρωτούσα μου μίλαγε με θαυμασμό, ναι με θαυμασμό, για όλο το προσωπικό. Μα είναι δυνατόν, σκέφτομαι. Διαλέξανε Προϊσταμένη, Νοσοκόμες, Τραπεζοκόμες και καθαρίστριες με τόση ευσυνειδησία, τόση αγάπη, τόση ευγένεια, τόση λεπτότητα; Μα και όταν φεύγαμε με εξιτήριο, μας ξεπροβόδισαν σαν να φεύγαμε από ένα φιλικό σπίτι!!
Αν όλα αυτά μου το λέγανε πριν πάω, δεν θα τα πίστευα!!!
Άφησα στο τέλος το σπουδαιότερο. Το άνθρωπο-ψυχή-Σαμαρείτη-γιατρό και το ιατρικό τιμ που πλαισιώνουν την ομάδα του. Μα και οι γιατροί της ομάδας του, ακόμη και οι ειδικευόμενοι θαρρείς και ήταν από άλλη πάστα ανθρώπων! Δεν υπάρχουν όμως λόγια και φράσεις που μπορείς να πεις για έναν άνθρωπο που επί επτά ημέρες την εβδομάδα από το πρωί έως αργά το βράδυ, βρίσκεται είτε στο χειρουργείο είτε ανάμεσα στους ασθενείς του. Λέω «ασθενείς ΤΟΥ» διότι όλους τους θεωρεί δικούς του ανθρώπους.
Μιλάς μαζί του και στο βλέμμα του διακρίνεις έναν άνθρωπο που πρέπει να τον εμπιστεύεσαι. Έναν άνθρωπο που νομίζεις το ήξερες από καιρό, έναν άνθρωπο που μόνο η παρουσία του είναι ικανή να σε γιατρέψει.
Προσωπικά τον είδα μία φορά για δύο λεπτά. Όμως αυτά που άκουσα από τους ασθενείς όλης της πτέρυγας, στις οκτώ ημέρες που ήμουν στην θωρακοχειρουργική Κλινική του 3ου ορόφου επί πολλές ώρες καθημερινά, είναι απίστευτα για αυτόν τον άνθρωπο. Όχι μόνον από τους ασθενείς αλλά και από όλο το νοσηλευτικό και βοηθητικό προσωπικό.
Το όνομα γιατρού-ανθρώπου-Σαμαρείτη είναι Μπαρμπετάκης. Το επαναλαμβάνω: Μ π α ρ μ π ε τ ά κ η ς. Δεν θα πω τίποτε παραπάνω, γιατί ούτε η Ελληνική γλώσσα δεν έχει τα κοσμητικά επίθετα που θα μπορούσαν να αντιπροσωπεύσουν την προσωπικότητα αυτού του Ανθρώπου- Γιατρού!
Ο Θεός να τους έχει όλους καλά και τους ευχαριστώ.
Θεόφιλος Κυριακίδης συζ. Δωροθέας Μανιουρά
Δεν είναι μόνον αυτό. Πολλοί έχουν συνδέσει το Θεαγένειο Αντικαρκινικό σαν ένα Νοσοκομείο-Θεραπευτήριο όπου η προσέλευση των ασθενών και των συνοδών είναι τόσο μεγάλη που γίνεται κυριολεκτικά το «έλα να δεις». Πράγματι μπροστά στα ασανσέρ περιμένει πάρα πολύς κόσμος. Στην αναμονή, στους διαδρόμους, και ειδικά στο ισόγειο δεν μπορείς να προσπεράσεις. Σκέφτεσαι, που πάω εγώ μέσα σε αυτό το κομφούζιο; Που πάει όλος αυτός ο κόσμος; Ποιος να προλάβει να τους δει μόνον κατ’ όψη;
Και όμως, η κακή πρώτη εντύπωση αλλάζει μόλις κανείς επισκεφτεί τον 3ο όροφο και συγκεκριμένα την πτέρυγα της θωρακοχειρουργικής.
Έχω επισκεφτεί πολλά νοσοκομεία και πολλές ιδιωτικές κλινικές, είτε ως ασθενής είτε ως επισκέπτης. Δεν θα το πιστέψετε, μα όσα σας γράφω τα γράφω μετά από την έξοδο από το νοσοκομείο της συζύγου μου.
Μπαίνεις μέσα στην Κλινική και σε αντιμετωπίζουν με ευγένεια, με χαμόγελο σαν να σε ήξεραν κι από χθες. Δεν θα ξεχάσω εκείνη την στρουμπουλή κυρία πάντα με το χαμόγελο στα χείλη. Δεν θα ξεχάσω την Προϊσταμένη, λυπάμαι που δεν θυμάμαι τα ονόματά τους, δεν θα ξεχάσω τις νοσοκόμες μα ακόμη και αυτές τις τραπεζοκόμες και τις καθαρίστριες!
Μα σκέφτηκα, που βρίσκομαι; Ούτε σε ιδιωτική κλινική δεν σε αντιμετωπίζουν έτσι. Όλες αυτές τις διαλέξανε και τις φέρανε σε αυτήν την Κλινική; Σκέφτηκα πως πρέπει να κάνω μία έρευνα και σε άλλα δωμάτια νοσηλευομένων για να δω τι γίνεται. Μα όποιον και αν ρωτούσα μου μίλαγε με θαυμασμό, ναι με θαυμασμό, για όλο το προσωπικό. Μα είναι δυνατόν, σκέφτομαι. Διαλέξανε Προϊσταμένη, Νοσοκόμες, Τραπεζοκόμες και καθαρίστριες με τόση ευσυνειδησία, τόση αγάπη, τόση ευγένεια, τόση λεπτότητα; Μα και όταν φεύγαμε με εξιτήριο, μας ξεπροβόδισαν σαν να φεύγαμε από ένα φιλικό σπίτι!!
Αν όλα αυτά μου το λέγανε πριν πάω, δεν θα τα πίστευα!!!
Άφησα στο τέλος το σπουδαιότερο. Το άνθρωπο-ψυχή-Σαμαρείτη-γιατρό και το ιατρικό τιμ που πλαισιώνουν την ομάδα του. Μα και οι γιατροί της ομάδας του, ακόμη και οι ειδικευόμενοι θαρρείς και ήταν από άλλη πάστα ανθρώπων! Δεν υπάρχουν όμως λόγια και φράσεις που μπορείς να πεις για έναν άνθρωπο που επί επτά ημέρες την εβδομάδα από το πρωί έως αργά το βράδυ, βρίσκεται είτε στο χειρουργείο είτε ανάμεσα στους ασθενείς του. Λέω «ασθενείς ΤΟΥ» διότι όλους τους θεωρεί δικούς του ανθρώπους.
Μιλάς μαζί του και στο βλέμμα του διακρίνεις έναν άνθρωπο που πρέπει να τον εμπιστεύεσαι. Έναν άνθρωπο που νομίζεις το ήξερες από καιρό, έναν άνθρωπο που μόνο η παρουσία του είναι ικανή να σε γιατρέψει.
Προσωπικά τον είδα μία φορά για δύο λεπτά. Όμως αυτά που άκουσα από τους ασθενείς όλης της πτέρυγας, στις οκτώ ημέρες που ήμουν στην θωρακοχειρουργική Κλινική του 3ου ορόφου επί πολλές ώρες καθημερινά, είναι απίστευτα για αυτόν τον άνθρωπο. Όχι μόνον από τους ασθενείς αλλά και από όλο το νοσηλευτικό και βοηθητικό προσωπικό.
Το όνομα γιατρού-ανθρώπου-Σαμαρείτη είναι Μπαρμπετάκης. Το επαναλαμβάνω: Μ π α ρ μ π ε τ ά κ η ς. Δεν θα πω τίποτε παραπάνω, γιατί ούτε η Ελληνική γλώσσα δεν έχει τα κοσμητικά επίθετα που θα μπορούσαν να αντιπροσωπεύσουν την προσωπικότητα αυτού του Ανθρώπου- Γιατρού!
Ο Θεός να τους έχει όλους καλά και τους ευχαριστώ.
Θεόφιλος Κυριακίδης συζ. Δωροθέας Μανιουρά
Πηγή
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου